Fikrim
Firarda 🌿

Geceleri uyku tutmazlığım en deli çağlarını yaşıyor ben de arkasından sürükleniyorum. Beni ele geçirmiş kabuslar çıkmazına hapsolup kendime biçtiğim değerlerin en acımasızlarıyla yüzleşiyorum. İyi ile kötünün arasında insanoğlunun doyumsuzluğunu yaşıyorum bende ne acı.. Arayışlar sorgulamayı doğuruyor, sorgulamak da daha çok kaybolmanın el haritası oluyor... Ben ise yol bilmez harita bilmez küçük bir çocuk oluyorum kendimce, sonra farkına varıyorum bir şeylerin ve kendimle gurur duyuyorum içten içe. Mutluluğumun köklerindeki zehirler beni ben yapan mı? yoksa beni benden alan acı bir geçmiş mi? arıyorum hala. Kendimce, doğrular peşindeyim her zavallı insan gibi kendini tatmin etme dürtüsüyle... — Yıldız

Yaralarımın apaçıklığı bilirim ki beni özgür sizi bir parça bilinçli yapar, Görünmeyişimin rahatlığına verin bu pervasız kan kusmalarımı, cesaretimden değil de yangınımı söndüremeyişimden bu sıçramalar. — YILDIZ

Daha küçüğüz o zamanlar 7 veya 8 yaşlarındayız ve okuldayız sınıf arkadaşlarımla beraber vakit geçirdiğim nadir zamanlardan bir tanesi... bütün sınıf kovalamaca oynuyoruz ve çok çok eğleniyoruz, ebe arkadaş beni kovalıyor, can havliyle kaçarken merdiveni üçer üçer inmeye çalışınca yere kapaklanmam da kaçınılmaz oldu. Yerde dizimin ağrısıyla yatarken arkadaşlarımın başıma toplanmasına kadar geçen o kısacık zamanda nasıl bayılma numarası yapma fikrini düşündüm ve uygulamaya koydum hiç bilmiyorum. Arkadaşlarım geldiği zaman rolüme kendimi kaptırmıştım zaten, adımla seslendiler defalarca kez, kıpırdamıyorum hiç. Biri dokunsa uyandırmaya çalışsa bütün oyunum ortaya çıkacak sanki, çok korkuyorum bir yandan da acaba ne olacak diye. Sonra farklı sesler gelmeye başladı, bir de ne duyayım ki öğretmenimizi çağırmış arkadaşlarım korkudan. Öğretmen de bir güzel azarlarken onları aynı zamanda beni uyandırmaya çalışıyor. Benimki de nasıl oyunculuksa valla çok güzel yapmışım, hiç gülmedim; şimdi olsa asla beceremem sanırım. Sonra müdür, müdür yardımcıları da gelmiş. Ambulansı arayalım diyorlar korkudan. Ölmek üzereyim ambulans gelirse bütün oyunum ortaya çıkar diye. Sonra öğretmenimiz "önce bir içeri alalım" dedi ve beni öğretmenler odasının o rahat koltuğuna uzandırdı. Ders zili çalınca diğer öğretmenlerin çoğu dersine gitmişti, iki öğretmen ve ben kalmıştım. Uyanma vaktinin geldiğinin farkındaydım ama birden gözümü açmaya korkuyordum. Küçük de olsam bayılanların aniden gözünü açmadığını biliyordum sonuçta. Yavaş yavaş gözümü açtım ve biraz bekledikten sonra "öğretmenim neredeyim?" dedim. Sonrası öğretmenimin sevinçleri ve "bizi çok korkuttun" cümleleriyle geçti. "Eve gitmek ister misin?" dedi. Neden olmasın diye düşündüm, sonuçta annem de benimle bir güzel ilgilenirdi bayıldığımı duyunca. Tahmin ettiğim gibi de oldu, evde güzel bir yatış o günün ödülü oldu... Siz siz olun örnek alıp yapmayın ama :)))) — YILDIZ

Düşünce Gücüyle Tedavi — Louise Hay Kitap önerilerine nereden başlayacağıma bir türlü karar verememiştim. Yüzlerce muhteşem kitap arasından önceliği hangisine versem diye düşünürken "Düşünce Gücüyle Tedavi" kitabında karar kıldım; çünkü her şeyden önce hayata olan bakış açımızı sorgulamalıyız diye düşünüyorum. Kişisel gelişim kitaplarıyla pek aram olmasa da bu kitap olmazsa olmazımdır. Yaşadığımız her olayın, geçirdiğimiz her hastalığın bilinçaltımızda yatan bir içsel inanç sisteminden kaynaklandığını ve düşüncelerimizi duygularımızın yönettiği sanılsa da aslında tam tersi olduğunu, yani düşüncelerimizi değiştirerek duygularımızı da değiştirebileceğimizi adım adım bir rehber gibi anlatıyor. Benim için baş ucu kitabı olabilecek çok nadir kitapların ilki diyebilirim. Hayat bu kadar kısayken farkında bile olmadan geçmişimize takılı kalarak aslında ilerlediğimizi sanıyoruz. Bunu bir düşünün ve mutlaka okuyun derim. Mutlu günler.

Kadın olmak nasıl bir duygudur diye hissettiklerimi kontrol ettiğim zaman yüzümü gülümsetecek herhangi bir şey bulamıyor oluşum toplumsal mı yoksa bireysel bir psikoloji mi? diye düşünmeye sevk ediyor beni. Yetiştiğimiz ortam itibariyle kendimize değerler ölçüp biçmeye başlıyoruz farkında olmadan. Karşılaştığımız manzaralarla bilinçaltımızda yerleşmiş olan değersizlik hissine korku da eklenince sindirilmiş bireyler oluyoruz, ta ki bir iç hesaplaşmayla ayağa kalkana, bir şeyleri değiştirmeye çalışana kadar... Ellerimizden tutulmasını istemiyoruz biz, düşürmek için de uğraşmasınlar yeter. Sokrates'e göre, insandan ve toplumdan bağımsız olarak ahlâkî değerler, yasalar ve kurallar vardır. Bunlara erdem diyen Sokrates, erdemleri yiğitlik, bilgelik, adil olmak, doğruluk gibi kavramlarla tanımlar. Yüzyıllar önce yaşamış insanlardan insanlık öğrenmeye o kadar muhtacız ki... Ben bir kadınım, kendi başında ayaklarının üzerinde durmak isteyen. Korkusuzca gezip tozup "yaşadım" diyebilmek isteyen bir kadınım. Gözümü açtığım her yeni günde kadın, çocuk, hayvan tecavüzleri ve cinayetleri görmekten yorulmuş bir kadınım. Ben bir kadınım, benliği kimliği yok edilmeye çalışılan ama her şeye rağmen çok güçlü bir kadınım. Gücümü azminden asla ödün vermeyen ve yılmayan bütün kadınlardan alıyorum. Bir gün, mutlak bir gün ektiğimiz umut tohumları yeşerecek...

Her geçen gün taciz ve tecavüz vakaları maalesef ki artmakta. Hal böyleyken ben de ülkelerin tecavüz suçlarına verdikleri cezaların ne derecede caydırıcı olduğunu inceleme gereği duydum. TÜRKİYE: Cinsel taciz suçunun cezası 3 aydan 2 yıla kadar hapis veya adli para cezasıdır; çocuğa karşı işlenmesi halinde 6 aydan 3 yıla kadar hapis. Cinsel saldırı (vücuda organ veya cisim sokulması) için 7 yıldan 12 yıla kadar hapis cezası öngörülmektedir. AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ: Federal yasaya göre tecavüz cezası para cezasından ömür boyu hapis cezasına kadar değişebilir. Cezanın şiddeti şiddet kullanımına, mağdurun yaşına ve çeşitli ağırlaştırıcı faktörlere bağlıdır. ÇİN HALK CUMHURİYETİ: Ceza Kanunu'nun 139. Maddesi: Şiddet, baskı veya başka yollarla tecavüz edene 3 yıldan 10 yıla kadar hapis cezası. RUSYA: Tecavüz 313. madde kapsamında 3 ila 6 yıl hapis. Ağırlaştırıcı faktörler durumunda 8-15 yıla kadar çıkabilir. FRANSA: 3 Ağustos 2018 tarihli kanunla tecavüz tanımı genişletilmiş, çocuklara tecavüz için zamanaşımı 20 yıldan 30 yıla uzatılmıştır. Dünya genelinde yapılan anket sonuçları, tecavüz ve cinsel şiddetin son derece yaygın olduğunu ancak yaşanan vaka sayısının çok az bildirildiğini ortaya koyuyor. Bu da cezaların caydırıcılık derecesinin zayıflığını gösteriyor ne yazık ki...

Bir kente daha veda vakti gelmişti. Yine bir şehirden geçip sağda inebilir miyim? diye soruyordum hayata. Cevabıyla ilgilenmediğim sorulardan aldığım beklenmedik yanıtlarla çiziliyordu yolum bir kez daha... Garip, adını koyamadığım duygularla ara ara yükselsem de genel bir veda hüznü hakimdi benliğime... Her seferinde giden olmak ve arkada anılarla dolu bir şehir bırakmak alışılagelmiş bir tekrar olmuştu ömrüme; ben de bunlarla beslenen ve büyüyen bir insan... Seni ağırlayan bir zaman, mekan ya da insandan giderken hem kalan oluyorsun aslında hem giden. Yaşanmışlıklar hafızamızdan silinmiyor en nihayetinde. Bağımsız bir bedenin içinde özgürlüğe yabancı bir ruh taşımak tutsaklığın en acısıydı ve ben bunun farkındalığıyla gidiyordum. Özgürleşmek zaman alıyordu anlaşılan; fakat ben korkusuzca yürüyecektim bu yolu...

Çocuklar nasıl yetiştirilmemeli diye sorun ve kendi hayatınızdan cevapları alın. Sorumluluğunu yerine getiremeyen ve kişisel gelişimlerine zerre önem vermeyen insanlar doğurmayı marifet saydı, çocuk büyütmek kendi kendine büyüyor mantığından bir türlü çıkamadı. Bu da yetmezmiş gibi yetiştirdiğimiz çocukları kendi gördüğümüz, yaşadığımız her şeyle başka dünyalara kör ettik. İki dakikalık zevkler uğruna var edilip bozuk para gibi harcanan milyonlarca çocuk görüyorum; gördükçe yıkılıyorum... Kendi yapamadıklarını onların boynuna borç olarak asan, beklentileriyle çocuklarını hayata eksilerde başlatan ebeveynlere kan kusuyorum. Geçenlerde bir yerde "çocuk yapma ehliyeti" kavramını okumuştum, günlerdir bunun üzerine düşünüyorum. Bireylerin çocuk büyütebilecek yeterliliğe sahip olduğunu kanıtlama gibi bir şey. Hepimiz hayatında en az bir kez istismar edilmiştir, bunun ne olduğunu bile bilmeden. İstismar edildiğimizin farkında olmadan büyüyoruz. Daha acısı ise bizi korumayan, belki farkında bile olmayan ebeveynlerimizin olması. Arada kendini sıyıranlar oluyor, yetiştikleri zihniyetin hastalıklı olduğunun bilincine varıyorlar ve değişiyorlar. Sayısı çok az olsa bile...

Hayatlarımıza yeni insanlar alarak yalnızlıklarımıza onların yalnızlığını da eklemiş oluyoruz bir nevi. Hatta sadece yalnızlığını değil, yanlışlarını, doğrularını ve yaşam biçimini bile hayatımıza ortak etmiş oluyoruz. Gülüyoruz, ağlıyoruz, susuyoruz, konuşuyoruz; velhasıl beraber yaşayıp gidiyoruz... Önceleri gözümüze harikulade görünen o insan zaman geçtikçe sıradanlaşıyor. Aslında o kadar da mükemmel olmadığının yavaş yavaş farkına varıyoruz. Bu farkındalık "ben ne yapıyorum" dedirtiyor ve peşi sıra sorgulamayı doğuruyor... Ne zaman ki o insanın yalnızlığı ve yanında getirdiği her şey bize fazla gelirse "yoruldum" diyoruz, "olmuyor" diyoruz. Ama bekliyoruz işte, bir umut, belki düzelir diye. Zaman geçiyor ama kötü giden hiçbir şey geçmiyor. Asılı kaldıkları hayatlardan firar ediyorlar ve adam artık iki yüzlü olmak zorunda kalmıyor... Geriye yaşanmış onca an kalıyor. Anı kalıyor...

Sadece adını bildiği bir kentte şimdi yabancı olduğu kadını aramak biraz kaybolmuş hissettiriyordu, biraz yorgun, bir parça da ümitli. Her sokakta tanıdık o yüzü arıyordu; çok yakınmış kadar umut dolu ve aynı zamanda hiç bulamayacak kadar karamsardı ruh hali. O şehre alışmış, düzenini de oturtmuştu hatta. Öğrenci arkadaşlarıyla ev tutmuştu ve bir okul kantininde çalışıyordu. Takvim yaprakları yer değiştirmeye devam ederken adamın arayışı da sürüyordu usulca… Denize sahip şanslı şehirlerden birinde olmanın hakkını her akşam üstü sahil yürüyüşleriyle veriyordu. Aynı manzaranın seyircileri olduklarını düşünmek küçük ve içten bir tebessüm oluşturuyordu dudaklarında. Gecelerini kitaplar ve sigara süslüyordu, özellikle de tarih kitapları… Sonbahar gelmişti ve toprak her gün yağmurdan payına düşeni alıyordu; biraz kasvetliydi hava ve çokça ölüm kokuyordu. Hayaller almış başını giderken yolda yürüyordu adam ve karşıdan bir kadın geliyordu — elindeki kitabı yağmurdan saklamaya çalışan ama kendi ıslanmasına aldırış etmeyen, saçları kısa bir kadın. Aradaki mesafeye rağmen tanımıştı onu ve dizleri adamı taşıyamayacak kadar güçsüzleşmişti. Göz göze gelmeleri ve kadının geçip gitmesi belki bir, belki iki saniye sürmüştü; ama o buz gibi bakan gözleri görmek hayatından bir gençlik çalmıştı sanki… "Saçlarını kesmiş" diye fısıldadı kendi kendine… Saçlarını kesmiş.

Yıllar yıllar önce güzel şeyler çabuk biter, çok gülen çok ağlar diye çirkin devlerin uydurduğu yalanlar varmış. Kim bunlara inanmazsa onların başına gelirmiş, ama inanan insanların da başına gelirmiş; işte böyle bulaşıcı kötü şeylermiş bunlar… Küçük bir kız çocuğu varmış, kendi bir şehirde, küçükleri bir şehirde, o derin yarası da farklı bir şehirdeymiş. Çok özlüyormuş onları ama farklı farklı sebeplerden gidemiyormuş onların yanına. Bütün hayatı bir ip üzerinde bir o yana bir bu yana geçiyormuş; ruh haline göre iki tarafa savrulan çelimsiz bir kızmış. Bu kızın kollarında, bacaklarında siyah siyah lekeler varmış ve siyah kanlar akıyormuş sürekli… Günler geçtikçe o lekeler de artıyormuş. Dışardan bakanlar anlamıyormuş çünkü kız sürekli siyah giyiniyormuş, yaralarının üzerini örtüyormuş. Farklı olduğu anlaşılmasın, insanlar ondan ürkmesin diye saklıyormuş onları… Lekeler arttıkça kanaması da arttığı için günden güne halsiz ve bitkin düşüyormuş kız... Bir gün yaralarından akan kan, gezdiği bir bahçedeki bir çiçeğin üzerine damlamış ve çiçek birden çok çok güzelleşmiş. Bunu gören küçük kız bundan sonra her sabah akşam o bahçeye gelip onlara kendi kanından vermiş... Aylar sonra oradan geçen bir kadın bu devasa çiçeklerin güzelliğine kapılıp çiçek bahçesine girmiş. İlerleyince yerde yatan, üzerinde çiçek yaprakları olan simsiyah bedeni olan bir kız görmüş. Garip ve korkunç gelmiş kadına; geldiği gibi hızlıca gitmiş oralardan...

GÜNCEM Yıllarca üzülmeyeceğim ve aylarca ağlamayacağım bu sefer… Kapattığım kapıların ardında oturmayacağım. Ve size inat kendimi çok seveceğim. Siz ne kadar sevmediyseniz, ben size inat daha fazla seveceğim kendimi. Sevdiğim yerlerden çiçekler açacağım, kanlarımın aktığı yerden yaprak dökecek çiçeklerim; ama öyle hüzünlerinden değil, yeniden doğmak, yeniden açmak için. Yaptığım hataları bir daha yapmayacak kadar akıllıyım. Bu yüzden kendimi yargılamayacağım. Kızdığım, kırıldığım, üzüldüğüm sizleri özgür bırakıyorum. Yaşlanmadım ama büyümenin yollarını arşınlıyorum, arada bir sallanıyorum ama yürüyorum her şeye rağmen. --- DENEME 1 Beni kendi gözümden düşüremeyeceksin artık. 20 yaşındayım, hem yaşlanmış hem de hala büyümenin yollarını arşınlayan bir kadınım. Bir sevgiye yıllarını vermiş ve hala bu yüzden ziyan olan bir kadın. Ama bundan zerre kadar pişmanlık duymuyorum. Benden birçok şeyi götüren bu sevgi bana o kadar şey kattı, beni o kadar büyüttü ki… Hıncını zehirli kelimelerle almaya çalışan küçük bir çocuktan farkın yok gözümde. Söylediğin şeylerin de benimle hiç alakası yok, inan. Senden uzun yıllar önde yürüyorum bunu görebiliyorum… Farkında olduğum şeylerin farkına varacağın günler geldiği zaman bıraktığın yerde olmayacağım. Çok çok çok sevdiğim bir kadın vardı; "gözlerin ışıldıyor onu anlatırken" demişti ve konuşmanın ilerleyen dakikalarında eklemişti: "belki de bazı şeyler yarım kalmalıdır"… Evet, şimdi gerçekliğini biliyorum. Bırakalım da yarım kalsın bu sefer. Hoşça kal.

Yaşanmışlıkları yâd etmek hatırlamanın en naif şeklidir fikrimce, özlemek gibi büyük bir sebep de eklenince buna, anmak paha biçilmez bir şey oluyor. İnsanlar gidiyor ama aslında gidemiyorlar. Gittiğin an silinmiyor ki, yaşanmış hiçbir şey. Zamanla silikleşiyor. Görüntüler fotoğraflarla ebedi kalıyor da sesler git gide kısılıyor kısılıyor ve en sonunda hiç duyulmuyor. Unutmaya karşı verdiğimiz çabayı sürekli güzel anları düşünerek sürdürüyoruz. Benzer yüzler arıyoruz etrafımızda istemsiz bir şekilde, benzer kokular, benzer konuşma tarzları ve hatta benzer sesler... Yaşama dair umutsuzca ufak şeyler arama çabası sanıyorum ki doğamızda var... Uzun uzun seneler sonra bir konuşmanın tam ortasında sürekli kafamda canlı tutmaya çalıştığım anıları, artık kendi sesimle seslendirdiğimi fark ediyorum. Unutmaya karşı verdiğim amansız savaşı kaybetmişim ve farkına bile varamamışım. "Anılarımızı ben seslendiriyorum artık" diyorum ve ekliyorum; "Ne güzel adapte olmuşum unutmaya, hemen kendi sesimle doldurmuşum bu boşluğu..." Uykun en büyük dilek kapısı oluyor sonralar. Rüyalar unuttuğunu hatırlatır, yaşamadığını yaşatır ve hatta özlediğini sana geri getirir çünkü. Kimi zaman kokusuyla, kimi zaman sıcaklığıyla, kimi zaman da sesiyle... Dedim ya, güzel rüyalar lütuftur velhasıl. Karman çorman kelimeler değil bunlar, bir hikaye gizli. Bir çok hayat asılı... En güzel rüyalarda birlikte olmayı umut ediyorum...

Tarihi bilinmeyen bir zamanda dünyanın bilmediği ve görmediği küçük bir ülke varmış. Bu ülkede cadılar, şeytanlar, melekler ve küçük insanlar yaşarmış. Küçük insanların hayatlarından küçük bir bölümü yazayım dedim ve o ülkeye gizlice girdim. Yakalanırsam şeytanın eline düşeceğim ama anlatmaya değer diye düşünüyorum. Bu ülke demokrasiden nasibini aldıktan yüz yıl sonra yüz kat gerilemiş, küçük insanları bir çok şeye kör bir ülkeymiş. Anlatmayı seçtiğim ev kayıp ülkenin küçük insanlarından en tehlikelisinin eviydi. Bu evde bir cadı, bir şeytan ve 7 küçük insan yaşıyordu. Cadı genetik karakterinden ve içindeki kötülükten dolayı insan değil cadı olarak sürdürüyormuş hayatını. Büyüdükten sonra cadılar diyarından şeytanın evine ve küçük insanların yanına sürgün edilip o eve hapsedilmiş. Bildiği bütün kötülükleri şeytandan gizli küçük insanların üzerinde denemeye karar vermiş. Bu sırada şeytan da cadıya ve özellikle küçük insanlara hunharca eziyet etmeye devam ediyormuş. Şeytan ve cadının üstün diye gördükleri aslında alçakça olan özellikleri varmış. Cadı her yerde renk değiştirebilen, her yerin rengini alabilen tabiri caizse uyumlu bir bukalemunmuş. Şeytan ise ülkedeki diğer şeytanların, küçük insanların ve cadıların yanında melek gibi görünebiliyormuş. Sadece şeytanın evindeki 7 küçük çocuk bu sihirlerin farkındaymış ama duyuramıyorlarmış kimseye. Küçük insanların tek kurtuluşu şeytanın zindana atılması ya da o kayıp ülkeden bir an önce kaçıp kurtulmakmış. Çünkü bu ülkede sesleri duyulmuyor, boşlukta kaybolup gidiyormuş...

UFAK BİR HATIRLATMA Sonra bakıyorsun herşey, herşey aynı. Nefretini savurduğun yerde yeller esiyor ve yine hayallerine onu ortak etmişsin. Oysa senden çaldığı milyonlarca şey varken ve hiç sevmemişken. Ben daha iyi şeyleri hak ediyorum, sen ise en iple çektiğim günlerim :D Her şey ile mutluyum, özgürüm, ve artık büyüğüm. Evet ben büyüğüm, hatta kocamanım, daha da kocaman olacağım. En büyük cimriliği her zaman sana yapacağım. En çok seni her şeyden mahrum bırakacağım. En çok sen bana ulaşamayacaksın ve ben en çok seni unutmayacağım. Kafamda milyon dolarlık sarhoşluk, gözümün önünü milyonlarca an. Takılı kaldığım yıllar ve gözlerimi boyayan hayallerin tam ortasındayım. İlerlemek ve geri gitmek arasında bocalarken bir bakıyorum aynı yerdeyim. Yorulduğumu fark edip oturuyorum biraz, aynaya bakıyorum, "yol uzun" diyorum, kalkıyorum. Sana hissettiklerim bir nebze bile azalmayacağını bil diye yazıyorum şimdi. Gerçi biliyorsun sen beni, gözlerinde görebiliyorum artık. --- BİRAZ DA BENDEN DİNLEYİN Her insan bir parça yazabilmeli; yazmak anlatmaktır ya, her insan biraz da olsa anlatabilmelidir kendini… Uzun süredir içinden çıkamadığım iğrenç ruh halinin sebeplerini anlatacağım ben de. Nereden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum. Camları folyo ile kaplayıp intihar eden anne ve kızdan mı? "Traktörümü satıp borçlarımı ödeyin" notu bırakarak intihar eden çiftçiden mi? Yoksa eşcinsel olduğu için abisi tarafından öldürülen Aliraze Fazeli Monfared'den mi? Hepsini teker teker yazacağım, görmeliyiz çünkü... İnsanlar geçinemiyor, en temel ihtiyaçlarını bile temin edemiyorlar. Nasıl bir çaresizlik ki koca koca insanlar ekonomik sıkıntılar nedeniyle hayatlarına son vermeyi seçiyorlar. Kadınlar sokak ortasında hunharca dövülüyor, katlediliyor. Faillerin kimisi hiç gözaltına bile alınmıyor, kimisi de komik cezalarla resmen ödüllendiriliyor. "Cebimde bir lira yok, torunum harçlık istedi, veremedim." Bu cümleyle gerçek dünyaya döndüm. Gerçekten hiçbir yerde iş yok. Patronların emek sömürüsünü şimdilik geçiyorum çünkü sömürülebileceğimiz işler bile bulamıyoruz artık; bulsak ona bile razı olacak düzeye geldik. Yeni gençlik bilinçleniyor bu konuda. Çocuk hayali olan arkadaşım yok neredeyse :) Hayaller de değişti artık, nerde o eski evli mutlu çocuklu hayaller. Şimdiki hayallerin hepsi bir muhteşem bilet (pasaport) üzerine kurulu. Pandeminin yararlarına da değinelim: Kendi kendimizin psikoloğu olduk ve hayatta kalmayı başardık :) Sevgiyle kalın.

BİR GECE YARISI Hey, nasıl da kendi yalnızlığımızda boğuluyoruz hepimiz değil mi? Farklı farklı yerlerde ölüyoruz, farklı farklı yerlerde yaşamaktan vazgeçiyoruz. Ve hatta her gün farklı günlerin hepsinde sevgisiz bir şekilde başımızı yastığa koyuyoruz. Ölüyoruz da ruhumuz duymuyor. Sahi kaçımız kendisi için yaşıyor? Kırılmadan insanca yaşayabilen var mı? Aklımda cevapsız ve anlamsız binlerce soru. Birazcık üzülüyorum aslında ama olur, o kadar da değil mi? Hayat kimi üzmüyor ki... İnsanların "tecrübe" dediği bütün yaşanmışlıkların ağırlığını kafam kaldırmaya çalışıyor gibi hissediyorum. Saatler gece yarısına geliyor şu dakikalarda. Mevsimlerden yaz geldi bile, ben hala üşüyorum ama... Yeniden başlamak istiyorum; yeni bir yerde, yeni bir hayata. Ama yine kimsesiz bir şekilde. Yorgunluğumun en yoğun olduğu demlerdeyim. Gökyüzü uçsuz bucaksız ve ben hala gözümün alabildiğince uzaklara bakıyorum... --- YOK Şimdi düşünüp dağıldığım ve toparlanıp hayal dünyasında kaybolduğum onlarca şey ile geride kaldım. O kadar acıyor ve o kadar özlüyorum ki seni... Bir rüya gibi, Hiç bir detayını kaçırmak istemediğim bir film gibi, Seni her şeyinle yaşatmak kutsal bir görev gibi, Her bir anı en ince ayrıntısına kadar her an gözden geçirmeye çalışmak ve bunu yaparken yine mutlu olmak, yine kederlere boğulmak ve yine heyecandan ölmek. Ben buyum işte, bütün ömrüm kabaca böyle geçiyor. Anlaşılmak yaşatır ya, hani; anlaşılmadan öleceğimi bilmek çok yoruyor...

Uzun zamandır yazmıyordum. Gece gece beni bilgisayarın başına oturtan şey, bulaşık eşliğinde dinlediğim bir şarkı. Bu saatte bulaşık mı olur demeyin lütfen, bulaşık yetmez, full temizlik de olur bana bazen. Bu yazıyı bitirdikten sonra evi süpüreceğim mesela. Her neyse konumuza dönelim. Sezen Aksu'nun "Her Şeyi Yak" şarkısı açıldı karışık YouTube listesinde. Daha önce de muhakkak dinlemişimdir ama ilk defa sözlerine dikkat ettim sanırım. Sözleri korkunç ötesi; başa sarıp tekrar dinledim, acaba abartıyor muyum diye düşündüm. Ama hayır, abartmıyorum. Türkiye'nin gelmiş geçmiş en büyük pop sanatçısının şarkısında aşkı işleyiş şekli tamamen şiddet ve acı üzerine kurulu. Şarkıda şiddeti çağrıştıran ifadeler var ve bu şarkı YouTube'da milyonlarca görüntülenme almış. Yorumların neredeyse hepsini okudum, bir kişi de çıkıp "ne oluyor ya, aşk bu değil" dememiş. Biz ne zaman ki toplum olarak aşkın şiddet olmadığını kavrarız, biz ne zaman ki "sevginin olduğu yerde acı da olur" inancını bırakırız, o zaman kadın cinayetlerinin azalacağını umut etmeye başlarım. Kadın cinayetlerini bile "seviyordu, kıskandı, dayanamadı, öldürdü" diye güzelleyen bir toplumuz biz. Her bireyin var gücüyle en azından çevresindekileri bilinçlendirmesi gereken yerde, bir nesil şiddeti romantize eden sözlerle büyüyor. Bu korkunç değil de nedir ya? Her yerde gördüğümüz, alıştığımız sevgi modeli bu olduğu için bunu normal karşılıyoruz, sorgulamıyoruz bile. Ama yemin ederim ki normal olan, doğru olan bu değil. Aşk, sevgi; acıtmaz, incitmez, öldürmez, yaralamaz. Bunların olduğu yerden son hızla uzaklaşmalı her insan. Düşünmekten yorulur mu insan? Yorulur. Hadi ben kaçtım. Sevgi ve aşk dolu geceleriniz olsun.

Başlık ilginizi çeksin diye yazılmıştır, önden bir uyarayım da sonradan küfür etmeyin. Ama konu cidden çocuklarla ilgili. Çocuk ne demek, öncelikle bunu ele almak istiyorum kendi hayatım üzerinden. 25 yaşıma girmek üzereyim ve şu an biyolojik olarak genç kategorisindeyim. Ama çocukluk olarak geçirdiğim o biyolojik sürecin hiçbir kısmında kendimi çocuk gibi hissetmedim. Bana bu şans hiç verilmedi. Keşke yalnız olsaydım, ama… Benim gibi binlerce yetişkinin de aynı durumda olduğunu biliyorum. Hatta binlerce çocuğun şu an bunu yaşadığını, en acı şekilde her gün haberlerde görüyoruz. Peki bu çocuk sevdası ne? Hadi diyelim ki iyi bir anne ya da baba olacağını düşünüyorsun. Tamam, çok güzel. Peki maddi durumun o çocuğun sağlıklı beslenmesine, kendini yetenekli olduğu alanlarda geliştirmesine yetecek mi? Geçenlerde ChatGPT'ye beni çocuk sahibi olmaya ikna etmesini söyledim. Her olumsuz argümanıma olumlu bir yanıtla karşılık vermesini istedim. Sohbetin sonunda ben onu ikna ettim gibi bir şey oldu. Dünyanın her köşesindeki çocuklar güzel bir hayatı hak ediyor, ama buna erişimi olan çocukların oranı maalesef çok düşük. Bu düşünce bende her zaman bir çocuk evlat edinme fikrini oluşturuyor. Elbette doğum olayının bana çok korkutucu gelmesinin de etkisi var. Dediğim gibi, cevabı olmayan birçok soru var işte… Bir gün hepimizin kendi cevaplarımızı bulabilmemiz dileğiyle. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.